Kompleksy alkenowe to związki metaloorganiczne, z grupy π-kompleksów, w których przynajmniej jeden ligand łączy się z centralnym atomem metalu poprzez boczne nałożenie orbitali π jednego wiązania podwójnego węgiel-węgiel z orbitalami d metalu. Ligand alkenowy, w sensie w jakim używa się tego terminu w chemii metatoorganicznej, nie musi być koniecznie "czystym" alkenem – może to być także pochodna dowolnego alkenu lub dienu zdolna do łączenia się z metalem co najmniej jednym wiązaniem π-d.
Wiązanie π-d Wiązanie π-d jest w istocie kombinacją dwóch oddziaływań – bocznego nałożenia orbitalu wiążącego π z orbitalem d metalu, w którym to donorem elektronów jest alken, oraz frontalnego nałożenia orbitalu antywiążącego π* z orbitalami d metalu, gdzie donorem elektronów jest metal:
Plik:Pi-d bond structure.png
Efekt oddziaływania zwrotnego metalu w tego rodzaju połączeniach powoduje: wydłużenie wiązania C=C skrócenie wiązań C-M zmianę kątów wiązań C-M i C-H oraz czasami także zmianę geometrii całego kompleksu
Zgodnie z teorią rezonansu chemicznego można to zapisać w formie dwóch struktur rezonansowych:
Plik:Resonace structure of-pi-d..png
Udział rezonansowej struktury metalocyklopropanowej wzrasta ze zwiększaniem się rozmiarów chmury elektronowej metalu i liczbą elektrofilowych podstawników przy alkenie: