Ostoja – polski herb szlachecki, noszący zawołania Hostoja i Ostoja. Wzmiankowany w najstarszym zachowanym do dziś polskim herbarzu, Insignia seu clenodia Regis et Regni Poloniae, spisanym przez historyka Jana Długosza w latach 1464–1480. Wedle legendy herbowej miał dać początek herbowi Przeginia. Znany z pieczęci i zapisów z XIV wieku, przeszedł, przez błędy i niewiedzę autorów herbarzy, znaczną ewolucję wizerunku od średniowiecza do współczesności.
Herb występował głównie wśród rodzin osiadłych w ziemi krakowskiej, sandomierskiej, lubelskiej, łęczyckiej, sieradzkiej, poznańskiej, a także na Rusi i w Prusach Królewskich. Spośród najbardziej znanych rodów pieczętujących się herbem Ostoja, należy wymienić: Baranowskich, Bielów, Błociszewskich, Bogusławskich, BzowskichJózef Felicjan Janota Bzowski (1704-1770) z nieznanych powodów (prawdopodobnie w wyniku pomyłki) zaczął używać herbu Nowina zamiast rodowej Ostoi. Kolejne pokolenia Bzowskich pozostały przy herbie Nowina., Danilewiczów, Gajewskich, Jerzykowskich, Kiedrzyńskich, Marchockich, Mierzewskich, Nagórskich, Ochockich, Ostaszewskich, Politalskich, Świerczyńskich i ZagórskichK. Niesiecki, Herbarz polski, wyd. J.N. Bobrowicz, Lipsk 1839-1845, t. VII, s.