W swojej twórczości nie dążyli do oryginalności tematycznej, ich celem była natomiast doskonała znajomość ustalonych form poetyckich i maksymalna pomysłowość w tworzeniu gier słownych i rymów.
Wykorzystywali gatunki uformowane w średniowieczu: virelai, lai, rondo, balladę, chant royal, poetycki testament, pieśni. Przy zachowaniu ścisłych wymogów ich budowania wprowadzali największą możliwość środków stylistycznych opartych na grach językowych, tworzyli rebusy i raki, wprowadzali do swoich utworów kalambury i sentencje.
Wielcy Retorycy nie tworzyli przy tym jednej szkoły poetyckiej ani zorganizowanego ruchu literackiego, ponadto nawet w obrębie zwolenników tej samej techniki artystycznej występowały poważne różnice w odniesieniu do dziedzictwa poetyckiego średniowiecza, naśladownictwa wcześniejszych twórców czy nawiązań do innych poetów współczesnych. Na twórczość Retoryków wpływ miał również gust zatrudniających ich arystokratów - większość z nich była pochodzenia nieszlacheckiego i poezja była dla nich jedynym źródłem utrzymania.