Gierałt – polski herb szlachecki, noszący zawołania Gierałt, Hosmorog, Osmoróg. Gierałt jest jednym z 47 herbów adoptowanych przez bojarów litewskich na mocy unii horodelskiej z 1413 roku.
Herb występował głównie wśród rodzin osiadłych w ziemi krakowskiej, sandomierskiej, poznańskiej i sieradzkiej. Najbardziej znane rody z późniejszych epok, pieczętujące się herbem Gierałt to między innymi: Towiańscy i Wyżyccy.
Gierałta używał też św. Świerad.
Opis herbu Opis historyczny Kasper Niesiecki, podając się na dzieła historyczne Marcina Bielskiego, Bartosza Paprockiego, Szymona Okolskiego i Wojciecha Kojałowicza, opisuje herb:
Opis współczesny Opis skonstruowany współcześnie brzmi następująco:
Na tarczy w polu czerwonym pomiędzy czterema złotymi kulami, krzyż rozdarty srebrny.
W klejnocie cietrzew, w prawą stronę herbu skierowany.
Labry herbowe czerwone, podbite srebrem.
Geneza Najwcześniejsze wzmianki Rok powstania ok. 1288-1306, pierwsze wzmianki 1361, wizerunek pieczętny 1384.
W wyniku unii horodelskiej w 1413 przeniesiony na Litwę.
Etymologia Nazwa herbu najprawdopodobniej wywodzi się od imienia G(i)erałt. L. Pierzchała uważał, że nazwa rodu jest związana z imieniem świętego, który stał się jego patronem.