Mimo oficjalnego dokumentu Petru Raresz ponownie zajął Pokucie w styczniu 1538 roku. Sulejman odrzucił propozycję wspólnej wyprawy karnej, złożoną przez Zygmunta Starego, i samodzielnie przeprowadził ekspedycję (tym bardziej, że hospodar próbował się uniezależnić, przestał płacić haracz i nawiązał współpracę z Habsburgami). Po pokonaniu Raresza (15 września sułtan zajął Suczawę) problem Mołdawii przestał zakłócać stosunki polsko-osmańskie. W wyniku kampanii Sulejman przyłączył południową część Hospodarstwa Mołdawskiego (tzw. Budziak) bezpośrednio do ziem Imperium Osmańskiego. Rozprawa z niepokornym hospodarem była także elementem szerszego wzmocnienia obecności tureckiej nad północnymi wybrzeżami Morza Czarnego. Już wiosną 1538 roku (a więc jeszcze przed kampanią mołdawską) załoga turecka obsadziła należący wcześniej do Chanatu Krymskiego Oczaków. W tym też roku taki sam los spotkał należącą wcześniej do Wołoszczyzny Braiłę, wraz z przyległym okręgiemRoumen Dontchev Daskalov and Tchavdar Marinov, Entangled Histories of the Balkans - Volume One, 2013, s.84.