W okresie sprawowania funkcji I sekretarza Komitetu Wojewódzkiego PZPR była osobą niezwykle popularną i poważaną w mieście. Znana była z ogromnego wyczulenia na krzywdę ludzką. Była synonimem „ostatniej instancji” w sprawach trudnych; popularnym w tym czasie w Łodzi było powiedzenie: „idź/napisz do Tatarkówny, ona ci pomoże”Anna Gronczewska: Michalina Tatarkówna-Majkowska kobieta, która przez dwadzieścia lat niepodzielenie rządziła Łodzią, „Historia” dod. do „Polska. Dziennik Łódzki”, 20 II 2014, s. 1, 6–7..
Została pochowana z honorami państwowymi 24 lutego 1986 na cmentarzu komunalnym na Zarzewie w ŁodziWyszukiwarka grobów w Łodzi.. W pogrzebie uczestniczyło kilka tysięcy osób. Obecni byli m.in. członek Biura Politycznego KC PZPR, I sekretarz Komitetu Łódzkiego Tadeusz Czechowicz, przewodniczący Rady Narodowej miasta Łodzi prof. Mieczysław Serwiński, prezydent Łodzi Jarosław Pietrzyk oraz minister budownictwa, gospodarki przestrzennej i komunalnej Józef NiewiadomskiŁodzianie pożegnali M. Tatarkównę-Majkowską, „Dziennik Łódzki”, nr 47 (11955), 25 lutego 1986, s. 1–2..