Sigrun, mimo rodzinnej tragedii, wyszła za Helgiego i urodziła mu synów (oznacza to, że przestała być walkirią). Jej szczęście nie trwało jednak długo, gdyż Helgi zginął z ręki Daga wypełniającego – wbrew złożonej ongiś przysiędze wierności – obowiązek rodowej zemsty. Oszalała z rozpaczy Sigrun nie tylko rzuciła na brata-mściciela straszliwą i nieodwołalną klątwę, ale nawet zaczęła myśleć o samobójstwie. Któregoś dnia służąca przyniosła jej prośbę Helgiego o spotkanie w kopcu grobowym i małżonkowie spędzili ze sobą noc pełną wspomnień i miłości. Cud ten, mimo nadziei Sigrun, nie powtórzył się więcej i nieszczęsna umarła wkrótce z żalu i tęsknoty. Opowiadano jednak, że Helgi i Sigrun urodzili się po raz drugi (w istocie dla niej były to trzecie narodziny): on jako Helgi Haddingjaskati, ona – jako walkiria Kara, córka Halfdana.
Bibliografia „Ilustrowany leksykon mitologii wikingów” – Andrzej M. Kempiński
Kategoria:Postacie w mitologii nordyckiej