Habilitował się w 1945 na podstawie rozprawy O nostrzyku polskim, Melilotus polonicus (L.) Desr., od 1947 profesor nadzwyczajny UW.
Od powstania Akademii Medycznej w 1950 związał się z tamtejszą Katedrą Botaniki Farmaceutycznej, był jej wieloletnim kierownikiem, w okresie 1957–1960 prodziekan Wydziału Farmaceutycznego. W latach 1947–1966 związany także z Wydziałem Weterynarii Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, gdzie prowadził zajęcia z botaniki. Od 1964 profesor zwyczajny. Zamiłowany dydaktyk, zajmował się cytologią eksperymentalną, histochemią, anatomią roślin, fizjologią, ekologią, fitochemią, systematyką i taksonomią numeryczną oraz kulturą in vitro tkanek roślin leczniczych. Był autorem pionierskich prac z tych dziedzin w Polsce. Autor ok. 300 publikacji, m.in. w Acta Poloniae Pharmaceutica, Farmacji Polskiej, Kwartalniku Historii Nauki i Techniki, Studiach i Materiałach z Dziejów Nauki Polskiej.
Od 1973 przewodniczący Zespołu Historii Botaniki przy Instytucie Historii Nauki, Oświaty i Techniki Polskiej Akademii Nauk, zajmował się historią botaniki i farmacji. Inicjator nadania salom wykładowym w budynku przy ul. Banacha 1 imion Bronisława Koskowskiego i Bolesława Olszewskiego. Współinicjator niezrealizowanego odtworzenia apteki królewskiej w odbudowywanym Zamku Królewskim w Warszawie.