Nimbus 1 – pierwszy satelita meteorologiczny należący do drugiej serii amerykańskich statków tego rodzaju. Stanowił również platformę rozwijania systemów meteorologii satelitarnej. Działał niespełna miesiąc, ponieważ zaciął się mechanizm kierujący położeniem ogniw słonecznych, co pociągnęło za sobą generowanie zbyt małej ilości energii elektrycznej. Mimo to satelita przesłał 27 tysięcy zdjęć powłoki chmur. Nimbus 1, z powodu częściowo nieudanego startu – II człon rakiety nośnej wyłączył się za wcześnie, pracował na nieplanowanej, eliptycznej orbicie.
Budowa i działanie Satelita, zbudowany przez General Electric, składał się z trzech zasadniczych części: pierścienia czujników, paneli ogniw słonecznych (dwa panele po 10,5 tys. ogniw każdy) i obudowy systemów kontrolnych. Dwie ostatnie połączone były za pomocą kratownicy, co nadawało Nimbusowi wygląd przypominający boję morską. Pierścień czujników, podstawa satelity, mieścił również wyposażenie elektroniczne i akumulatory. Na jego dolnej części mieściły się same czujniki i anteny nadawania telemetrii. W geometrycznym środku torusa umieszczona była struktura o kształcie litery H, mieszcząca większe instrumenty i taśmowe rejestratory danych.