Irmingarda z Chiemsee lub Irmingarda z Buchau (ur. między 831 a 833 w Ratyzbonie, zm. 16 lipca 866 w klasztorze na wyspie Frauenchiemsee) – córka króla Ludwika Niemieckiego i Emmy Bawarskiej.
Przydomek "z Buchau" pochodzi od tego, że jej ojciec nadał klasztorowi benedyktynek w Bad Buchau na wyspie Buchau na Federsee w Wirtembergii beneficjum. Tam właśnie wspólnie ze swoimi siostrami została zakonnicą. Nie wiadomo czy pełniła w Buchau urząd opatki.
Przed 857 przeniosła się do klasztoru benedyktynek na wyspie Frauenchiemsee (zwany także Frauenwörth). Tam jest wzmiankowana już jako opatka. W czasie panowania Tassila III, klasztor zburzono ale udało się go ponownie odbudować. Zapewne dlatego Irmingarda miała być "drugą fundatorką" klasztoru.
Została pochowana pod południowo-zachodnim filarem kościoła klasztornego w marmurowym sarkofagu.
Kult Na początek XI wieku, gdy wykonano jej płytę nagrobną, datuje się jej kult jako błogosławionej lub świętej. Na płycie nagrobnej znajduje się inskrypcja: "Tutaj spoczywa Irmingarda, córka Ludwika, wzniosłego króla, ponad miarę błogosławiona dziewica [..] od czasu zostania opatką. Dawniej przez wiele lat kierowała klasztorem". Płyta zawiera także datę śmierci zakonnicy: "16 lipca jej ciało zakończyło doczesne życie".