W latach 1999–2003 przewodniczył Partii Radykalnej. Przed wyborami prezydenckimi w 2002 doprowadził do poparcia przez swoje ugrupowanie ubiegającego się o reelekcję Jacques'a Chiraca, pomimo kandydowania lidera całej UDF, François Bayrou. Wkrótce wraz z radykałami opuścił centrystów, przystępując do Unii na rzecz Większości Prezydenckiej. Za jego przewodnictwa Partia Radykalna uzyskała status stronnictwa stowarzyszonego z Unią na rzecz Ruchu Ludowego, przystąpiła do niej też grupa znanych polityków (w tym Serge Lepeltier i Jean-Louis Borloo).
Od 2002 do 2007 François Loos sprawował urząd ministra delegowanego. W gabinetach Jeana-Pierre'a Raffarina początkowo odpowiadał za szkolnictwo wyższe i badania naukowe, następnie za handel zagraniczny. W rządzie Dominique'a de Villepin powierzono mu tożsame stanowisko ds. przemysłu. W 2007 powrócił do pracy w parlamencie, uzyskując mandat deputowanego na kolejną kadencję. Ze Zgromadzenia Narodowego odszedł w 2011, obejmując stanowisko prezydenta ADEME (Agence de l'environnement et de la maîtrise de l'énergie), agencji środowiska i zarządzania energią.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Francuscy parlamentarzyści (V Republika) Kategoria:Politycy Unii na rzecz Demokracji Francuskiej Kategoria:Politycy Unii na rzecz Ruchu Ludowego Kategoria:Absolwenci Mines ParisTech Kategoria:Absolwenci École polytechnique Kategoria:Ludzie urodzeni w Strasburgu Kategoria:Urodzeni w 1953