W 1986 po raz pierwszy uzyskał mandat deputowanego do francuskiego Zgromadzenia Narodowego. Od tego czasu skutecznie ubiegał się o reelekcję w kolejnych wyborach parlamentarnych. W 2002 powołano go na urząd ministra delegowanego (podległego Nicolasowi Sarkozy’emu) ds. swobód lokalnych. W 2004 objął tożsame stanowisko w resorcie finansów, odpowiadając za przemysł. Z administracji rządowej odszedł po powołaniu w 2005 nowego rządu, na czele którego stanął Dominique de Villepin. Powrócił wówczas do pracy w parlamencie.
Wbrew oczekiwaniom nie wszedł w skład utworzonego w 2007 gabinetu François Fillona. W tym samym roku został wybrany kolejny raz deputowanym, a następnie sekretarzem generalnym Unii na rzecz Ruchu Ludowego (do której w związku z akcesem całego RPR wstąpił w 2002), stając się tym samym jednym z liderów UMP.
5 grudnia 2008 ponownie wszedł w skład rady ministrów, obejmując nowo utworzony urząd ministra ds. wdrożenia planu naprawczego w związku z kryzysem gospodarczym. Funkcję tę pełnił do 13 listopada 2010. W wyborach parlamentarnych w 2012 uzyskał poselską reelekcję, jednak w październiku 2012 Rada Konstytucyjna unieważniła wybory w jego okręgu. Odzyskał go w grudniu tego samego roku w wyniku powtórzonych wyborów.