31 stycznia 1944 r. został przydzielony do Dowództwa Obrony Powietrznej Wielkiej Brytanii (Air Defence of Great Britain). Odbyło się to w ramach odpoczynku operacyjnego po ukończeniu tury lotów bojowych. Został asystentem oficera łącznikowego, zajmował się sporządzaniem raportów z działalności polskiego lotnictwa, w wolnych chwilach rozpoczął spisywanie swych wspomnień, które później przerodziły się w jego pierwszą książkę „W pogoni za Luftwaffe”.
Obejmując dowództwo nad 316 dywizjonem myśliwskim (27 czerwca 1944 r.) stacjonującym podówczas na lotnisku Coltishall we wschodniej Anglii został pierwszym oficerem rezerwy w polskim lotnictwie na takim stanowisku. Rozkazem z dnia 1 lipca 1944 r. został przeniesiony na lotnisko West Malling, położone w hrabstwie Kent, w połowie drogi z Londynu do południowo-wschodniego wybrzeża La Manche. Miejscowość ta leżała na trasie przelatujących bomb V1. Trzecie zestrzelenie uzyskał 14 sierpnia 1944 r. (Bf-109), lecz 6 września, w czasie operacji Ramrod 1260, po awarii silnika wyskoczył nad terytorium Holandii w pobliżu NijmegenLista strat Dywizjonu 316. Dostał się do niemieckiej niewoli i w obozie jenieckim przebywał do końca wojny. W Stalag Luft w ukryciu pisał po angielsku ilustrowany pamiętnik, który wydano po wojnie w Wielkiej Brytanii, a w XXI w.