Przebywał później w Paryżu, gdzie znalazł się pod wpływem Henriego Bergsona.
W 1915 objął Katedrę Filozofii na uruchomionym przez niemieckiego gubernatora Hansa von Beselera polskojęzycznym Uniwersytecie Warszawskim, gdzie prowadził wykłady z historii filozofii, etyki i estetyki. Po habilitacji na Uniwersytecie Lwowskim (1919) kierował w latach 1919–1921 Katedrą Filozofii na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, gdzie wykładał historię filozofii. W latach 1921–1923 był wykładowcą historii sztuki i estetyki w seminarium historii sztuki Uniwersytetu Poznańskiego. W latach 1923–1961 ponownie pracował na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie został promotorem pracy magisterskiej (1928) i doktorskiej (1934) Jana Mosdorfa. Jeszcze w roku 1974 wykładał estetykę w Lozannie.
Od roku 1924 był redaktorem naczelnym „Przeglądu Filozoficznego”, a w latach 1960–1963 redaktorem naczelnym pisma „Estetyka”. Od roku 1938 należał do redakcji „Revue International de Philosophie”. Należał m.in. do Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, PAU, SHS, PAN (od 1956 – członek rzeczywisty)Członkowie PAN: Skorowidz., Comité International d'Histoire de l'Art, Institut International de Philosophie.