Breinla).

Nie jest pewne, czy Kapuściński otrzymał od władz powstańczych rozkaz zabicie Markla (w czasie procesu – zaprzeczał). Prawdopodobnie otrzymał powiadomienie o przyspieszeniu działań o trzy dni i 18 lutego przewiózł powstańców pod Tarnów (dwoma przejętymi dyliżansami). Koło północy wrócił z Szymonem Góreckim, braćmi Eustachym i Leonem Szumańskimi, Józefem Siekierskim do Pilzna, gdzie Markl wciąż naradzał się z chłopami. Raniony przez Kapuścińskiego próbował uciec i został zabity przez Góreckiego włócznią. W drodze powrotnej pod Tarnów powstańcy zostali ujęci przez chłopów i dostarczeni do Tarnowa. Ich sprawę rozpatrywał sąd karny we Lwowie, który orzekł 7 stycznia 1847 winę Kapuścińskiego jako bezpośredniego zabójcy. Wyrok został podtrzymany przez Sąd Apelacyjny (23 lutego) i Sąd Najwyższy w Wiedniu (1 lipca). Egzekucja odbyła się we Lwowie 31 lipca 1847 roku. Równocześnie stracono Teofila Wiśniowskiego (cesarz Ferdynand I złagodził wyrok śmierci trzem pozostałym oskarżonym). „Góra Stracenia” obu powstańców stała się miejscem manifestacyjnego kultu, a patriotyczna młodzież demonstrowała „żałobę narodową” po Kapuścińskim.

Przypisy

Kategoria:Ludzie związani ze Lwowem Kategoria:Ludzie urodzeni w Gorlicach

Kategoria:Działacze polistopadowych organizacji rewolucyjnych i niepodległościowych Kategoria:Powstańcy krakowscy Kategoria:Straceni przez powieszenie Kategoria:Urodzeni w 1818 Kategoria:Zmarli w 1847