Tylko kilku aji z północnych regionów kraju pozwolono pozostać w swoich włościach, byli bowiem zbyt potężni, by narzucić im swą wolę, i jednocześnie mieszkali zbyt daleko, by stanowić poważne zagrożenie.
Aji wysyłali zastępców, zwanych aji okite, aby doglądali ich majątków rodzinnych. Kilka lat później wprowadzono system jito dai, agentów rządu centralnego, do których zadań należało trzymanie pieczy nad posiadłościami aji.
W tamtym okresie dialekt Shuri stał się standardowym językiem Okinawy i zdominował życie kulturalne w kraju. Za panowania Shō Shina nastąpił rozwój poezji i literatury. W roku 1532 wydano pierwsze tomy Omoro Sōshi, kolekcji wierszy i pieśni. Omoro Sōshi pozostaje jednym z głównych źródeł wiedzy o historii Okinawy.
Przenosiny rodzin aji do Shuri miały wielki wpływ na wygląd stolicy. Dosłownie wszędzie powstawały pawilony, bramy, mosty, oczka wodne, pomniki i ogrody. Pojawiło się wielkie zapotrzebowanie na wszelkiego rodzaju rzemieślników i towary importowane z posiadłości poszczególnych aji. Konieczność transportu materiałów z i do stolicy zintegrowała Okinawę gospodarczo, prowadząc do specjalizowania się poszczególnych regionów w produkcji konkretnych dóbr.