Podkreślona została również rola urzędu patriarchy, który kieruje Kościołem wraz ze swoimi biskupami.
Kodeks był znowelizowany sześciokrotnie, pierwszy raz przez Jana Pawła II listem apostolskim motu proprio Ad Tuendam Fidem (kan. 598 i 1436). Ostatnich zmian dokonał Leon XIV motu proprio Mutua concordia w zakresie kan. 106 i 126.
Historia powstania Kodeksu W związku z zaleceniami soboru watykańskiego II, papież Paweł VI ustanowił 10 czerwca 1972 r. Papieską Komisję do Rewizji Kodeksu Kanonicznego Wschodniego. Komisja wspomagana przez Kolegium Konsultorów miała za zadanie przygotować nową redakcję kodeksu prawa kanonicznego dla Kościołów wschodnich. Pierwszy projekt Kodeksu został poddany szerokim konsultacjom. Uwagi przekazane przez hierarchię Kościołów wschodnich, dykasterie Kurii Rzymskiej, zakony oraz uniwersytety były opracowywane następnie przez Komisję. Owocem był wydany w październiku 1988 roku projekt Kodeksu, nad którym dyskutowano na dwóch sesjach plenarnych Komisji do Rewizji Kodeksu Kanonicznego Wschodniego. W czasie drugiej sesji, która odbyła się w listopadzie 1988 r.