Remonty niesprawnych samolotów odbywały się – oprócz parku samolotowego – w zakładach remontowych w Taganrogu. Nadzorował je inż. Czernow. Na czele lotnictwa dońskiego stanął płk (wkrótce generał major) Wiaczesław G. Bogdanow, b. inspektor lotnictwa ukraińskiej Armii Hetmanatu Pawło Skoropadskiego. Samoloty dońskiego lotnictwa otrzymały swój znak. Był to czarny trójkąt równoramienny wpisany w biały okrąg z czarnym brzegiem. W tym czasie przeciwko dońskiemu lotnictwu operowało siedem bolszewickich oddziałów lotniczych z 41 samolotami. Swoją niedużą liczebność lotnictwo dońskie próbowało zrównoważyć zwiększeniem ilości lotów bojowych. Od czerwca do sierpnia miało miejsce 57 wylotów (ponad 7 wylotów na 1 samolot, podczas gdy bolszewicy mieli ponad 3 wyloty na 1 samolot). Jednego z jesiennych dni doszło do pierwszej walki lotniczej samolotów dońskiego i bolszewickiego. Doński pilot esauł K. N. Kaczałowski na samolocie Nieuport zaatakował samolot bombowy Farman F.30 bolszewickiego pilota Łukianienki. Bombowiec został trafiony w silnik, po czym był zmuszony lądować w rejonie chutora Liapiczew, gdzie jego pilot dostał się do niewoli. Zdarzały się też dezercje bolszewickich pilotów. 17 października na stronę Kozaków dońskich przeleciał pilot G. E. Tau, który następnie został przyjęty do służby lotniczej.