Nowa Reforma wydrukowała w 1883 mowę T. Jendla w której autor dowodził, że Adam Mickiewicz czuł, że rola szlachty jest skończona, a siłą narodu jest lud. Opublikowanie mowy wywołało szeroki oddźwięk w prasie krakowskiejPraca zbiorowa, Roczniki dziejów ruchu ludowego, Warszawa 1965, s. 25..
Na łamach pisma od 7 lipca do 24 września 1897 publikowane były „Syzyfowe prace” Stefana Żeromskiego.
Od 1912 roku pismo było organem Polskiego Towarzystwa Demokratycznego, a podczas I wojny światowej było związane z Naczelnym Komitetem Narodowym. W 1924 roku pismo kupił Marian Dąbrowski, a w 1927 weszło w skład koncernu IKC.
Pismo wychodziło w nakładzie 8500 egzemplarzy (1907).
Redaktorzy naczelni Redaktorami i wydawcami dziennika byli Tadeusz Romanowicz, a po nim Lesław Boroński. Od 1889 do 1894 redaktorem naczelnym był Adam Asnyk, zaś od 1894 do śmierci (23 kwietnia 1928) był Michał Konopiński (równolegle od 1889 redaktor odpowiedzialny wydań). Wydawcą „Nowej Reformy” w latach 1905–1924 był Adam Doboszyński. W redakcji pisma pracował też Józef RączkowskiSłownik biograficzny działaczy ruchu ludowego. Warszawa 1989, s. 342..
Przypisy
Bibliografia Marian Jakubek: Prasa krakowska 1795–1918.