Geneza 22 czerwca 1941 roku nazistowskie Niemcy dokonały zaskakującego ataku na ZSRR. Zadanie „politycznego zabezpieczenia” i pacyfikacji podbitego terytorium nazistowskie kierownictwo powierzyło w pierwszym rzędzie czterem Einsatzgruppen – grupom operacyjnym SD i Sicherheitspolizei (SiPo), które podążały w ślad za nacierającymi na wschód armiami Wehrmachtu.
Wkrótce stało się jasne, że szybkie postępy niemieckiej ofensywy oraz stosunkowo niewielka liczebność czterech Einsatzgruppen (każda miała siłę mniej więcej batalionu) prowadzą do sytuacji, w której znaczna część podbitego terytorium pozostaje nieobsadzona przez jednostki SS i Ordnungspolizei. W konsekwencji jeszcze przed końcem czerwca 1941 roku szef RSHA, SS-Gruppenführer Reinhard Heydrich, polecił dowódcy SD i SiPo (Befehlshaber der Sicherheitspolizei und des SD, BdS) w Generalnym Gubernatorstwie, SS-Oberführerowi Eberhardowi Schöngarthowi, wesprzeć Einsatzgruppen operujące na froncie wschodnim.