Z kolei poeta Kusajjir Azza w jednym ze swoich wierszy przepowiada, że syn Muhammada Ibn al-Hanafijji i jego następca jako przywódca wiernych (czyli Abu Haszim) nie dożyje do końca panowania Abd al-Malika.
Wiele lat po śmierci Abu Haszima walczący o względy szyitów przywódcy, Abbasyda Muhammad Ibn Ali i potomek brata Alego, Abd Allah Ibn Mu’awija, zaczęli twierdzić, że są w posiadaniu jego testamentu, w którym przekazał on imamat za pomocą nassu na ich rzecz. Z tekstu testamentu używanego przez abbasydzką propagandę wiadomo, że 100 rok hidżry (718/719) był uważany przez wiele szyickich grup za datę w której miały spełnić się ich eschatologiczne nadzieje. Wydaje się, że to właśnie wtedy przesunięto datę śmierci Abu Haszima na okres tuż przed tym rokiem, tak by udzielenie przez niego nassu mogło być uważane za początek wydarzeń ześrodkowanych wokół roku 100. Większość dawnych zwolenników Abu Haszima skupiła się wokół Abbasydów, a nazywali oni siebie haszimijja, co sugerowało popieranie Haszymitów. Prawdopodobnie pierwotnie przez haszimijję rozumiano jednak nie zwolenników Haszymitów, ale konkretnie Abu Haszima. Ostatecznie nazwa ta zaczęła oznaczać zwolenników jedynie jednego odłamu Haszymitów, to jest Abbasydów.