Urzędnicy niższego szczebla mogli wywodzić się z drobnego rycerstwa.
Rozwój urzędów bydgosko-wyszogrodzkich został zahamowany po 1318 r., kiedy książę Leszek zrzekł się swej zwierzchności na rzecz Przemysława i odtąd wiele urzędów ziemskich dla dzielnicy inowrocławskiej i bydgosko-wyszogrodzkiej było wspólnych.
Okres rządów lenników (1370-1392) Odtwórcą bydgoskich urzędów ziemskich był Kazimierz Słupski, w latach 1370–1377 panujący na zamku bydgoskim. Utworzył urząd podczaszego (1372), podsędka (1373), chorążego (1376). Urzędy te raczej nie były kontynuacją średnich i niższych urzędów bydgosko-wyszogrodzkich funkcjonujących w latach 1310–1325, ponieważ poza podczaszym nie znalazły one swych odpowiedników w bydgoskim władztwie Kaźka.
Bydgoska hierarchia ziemska utworzona przez księcia nie była pełna. Brak było np. ważnego urzędu – sędstwa, gdyż książę rolę sędziego pozostawił sobie powołując tylko podsędka bydgoskiego. Wśród urzędników bydgoskich brakuje również innych obecnych w niektórych pełnych hierarchiach kujawskich: podkomorzego, skarbnika, stolnika, podkoniego, konarskiego, podłowczego, cześnika, miecznika.