W 1532 cerkiew została ozdobiona malowidłami wewnętrznymi i zewnętrznymi. Była jedną z pierwszych cerkwi bukowińskich ozdobionych monumentalnymi freskami z zewnątrz; można przypuszczać, że ich program ikonograficzny opracował ówczesny igumen monastyru w Probota, bliski współpracownik hospodara, późniejszy metropolita Mołdawii Grzegorz. Malowidła zewnętrzne są w dużym stopniu zniszczone wskutek warunków atmosferycznych, wciąż jednak nieźle widoczne są sceny akatystu czy drzewo Jessego. Wewnątrz na szczególną uwagę zasługuje przedstawiony na wschodniej ścianie przedsionka (a nie jak zazwyczaj na zachodniej fasadzie cerkwi) Sąd Ostateczny, zajmujący także kolebkowe sklepienie przedsionka (przez co nabiera trójwymiarowego charakteru), a także obraz wotywny w nawie przedstawiający fundatora z rodziną.
W 1550 synowie Piotra Raresza zbudowali mury obronne monastyru oraz rezydencję hospodarską wewnątrz niego.
W 1959 doszło do kasaty tutejszego zgromadzenia zakonnego, mniszki powróciły tu po upadku reżimu komunistycznego, w 1990.
Zobacz też Malowane cerkwie północnej Mołdawii