Przewrót w hutnictwie i metalurgii W 1735 r. Abraham Darby jako pierwszy wytopił surówkę, stosując koks zamiast węgla drzewnego. Pod koniec wieku XVIII Henry Cort opracował nową metodę przerabiania surówki na stal, zwaną pudlingowaniem, a polegającą na świeżeniu surówki w specjalnym piecu. W 1784 r. opatentował on piec pudlarski, znacznie wydajniejszy w porównaniu do wcześniej stosowanych fryszerek. Piec posiadał mieszadła, które wytrącały zanieczyszczenia, przez co można było wykorzystywać węgiel kamienny bezpośrednio do wytopu żelaza. W 1856 r. Henry Bessemer opatentował metodę produkcji stali bezpośrednio z rozgrzanego żelaza (eliminując proces pudlarski) poprzez przedmuchiwanie surówki i zamienianie jej na stal bezpośrednio w konwertorze (tzw. gruszce Bessemera). Jednak wynalazek Bessemera miał poważną wadę, mianowicie żelazo otrzymywane jego metodą zawierało duże ilości siarki i fosforu. Metodę ich usuwania opatentował dopiero w 1877 r. Sidney Gilchrist Thomas. W 1864 roku do wytopu stali zastosowano piec wannowy. Metody Bessemera i Thomasa zostały udoskonalone później przez francuskich metalowców (ojca François Marie Emile Martin (1794-1871) i syna Pierre-Émile Martin (1824–1915)) Martinów oraz braci Siemensów: Carla Wilhelma (1823–1883) i Friedricha (1826–1904) (piec martenowski). W 1900 r.