Posiadał 24-bitową szynę adresową przez co mógł adresować do 16 MB pamięci (Intel 8086 adresował tylko 1 MB).
Blok pamięci o adresie od 1. MB (1024. kB) i długości (64 kB - 16 B) był dostępny w trybie rzeczywistym (to tzw. obszar HMA), co wykorzystywano w systemie operacyjnym DOS do umieszczania tam części kodu. W MS-DOS do HMA można było załadować jego główny program poprzez umieszczenie polecenia DOS=HIGH w pliku CONFIG.SYS. Pamięć o adresach większych niż 1 MB była dostępna tylko w trybie emulacji pamięci rozszerzonej XMS (ang. extended memory). Niektóre płyty główne potrafiły mapować pamięć powyżej 1 MB jako pamięć stronicowaną, podobnie jak karty rozszerzeń z pamięcią EMS (ang. EMS board), dostępną w postaci ramki 64 kB składającej się z 4 stron po 16 KB w obszarze powyżej 640. KB np. Headland czy Suntec.