1323 – 12 marca 1373), żona hrabiego Eberhard I z Wertheim
Za rządów Jana II doszło do pogromu ludności żydowskiej w mieście, którą oskarżano o wybuch zarazy, która pochłonęła wiele ofiar w Norymberdze.
Przydomek zdobył przez zwiększenie własności frankońskiego domu Hohenzollernów. Kluczowe znaczenie miało nabycie Kulmbach Plassenburg z dziedzictwa hrabiów Andechs-Merania przez porozumienia co do sukcesji, która weszła w życie po wymarciu głównej linii poprzednich właścicieli, hrabiów Orlamünde w 1340 roku.
Poślubił Elżbietę von Henneberg (zm. 1377), córkę Bertolda VII (1272 - 13 kwietnia 1340), hrabiego Henneberg-Schleusingen oraz Adelajdy Heskiej (1268 – 1317), córki Henryka I (1244-1308), pierwszego landgrafa Hesji i jego pierwszej żony Adelajdy (zm. 1274) z dynastii Welfów.
Jan II i Elżbieta von Henneberg mieli piątkę dzieci: Fryderyk V (1333–1398) Małgorzata (1333-1377), druga żona Stefana II Wittelsbacha (1319–1375), księcia na Landshut – syna Ludwika IV Bawarskiego (zm. 1347), króla i cesarza rzymskiego. Ślub 14 lutego 1359 r. Nie mieli dzieci. Elżbieta Anna (zm. 1383), ksieni klasztoru w Himmelkron (1370/83) Adelajda
Kategoria:Hohenzollernowie Kategoria:Burgrabiowie Norymbergi Kategoria:Urodzeni w 1309 Kategoria:Zmarli w 1357