Podczas wojny o austriacką sukcesję (1740–1748) i wojny siedmioletniej (1756–1763) ułanami zaczęto zwać wszystkie pułki tatarskiej jazdy, złożone z tatarskich mieszkańców Wielkiego Księstwa Litewskiego uzbrojonych w lance, szable oraz krótką broń palną. Po rozbiorach Polski nazwa formacji ułańskich, a także nazwy poszczególnych elementów ich uzbrojenia zostały przejęte z języka polskiego i funkcjonowały odtąd w innych językach zachodnioeuropejskich.
Według Piotra Jaźwińskiego nazwa pochodzi od pułkownika Mohammeda Ułana z czasów Stefana Batorego – dowódcy chorągwi lekkiej jazdy Rzeczypospolitej, podobnie jak nazwę lisowczyków stworzono od nazwiska pierwszego dowódcy – Aleksandra Lisowskiego.
W Polsce Rzeczpospolita Obojga Narodów thumb|Ułan 1 Pułk Ułanów Nadwornych, XVIII w. Chociaż neutralna Rzeczpospolita Obojga Narodów nie uczestniczyła w wojnie siedmioletniej, to dwa pułki ułańskie (jazdy tatarskiej) generała Czymbaja Murzy Rudnickiego oraz pułkownika Samuela Mustafy Koryckiego, brały udział w tej wojnie, tocząc walki na terenach Niemiec i Czech.