Kurt Aland zaklasyfikował go do kategorii III.
Jan 16:7-15 [πεμ]ψω αυτον [προ]ς υμας [και ελθ]ων εκει [νος] ελεγξει τον [κοσ]μον περι [αμαρ]τιας και [περ]ι δικαιοσυ νης και περι κρεισεως ετι πολλα εχω λε γειν υμιν αλλ ου δυνασθαι βαστα ζειν αρτι οταν δε ελθη εκεινος το πνα της αλη θειας οδηγησει υμας εις πασαν την αληθειαν
Jan 16:15-19 Δια τουτο ειπον οτι εκ του εμου λαμβανει και α ναγγελει υμιν μεικρον και ουκ ετι θεωρειτε με και παλιν μεικρο και οψεσθαι με οτι υπαγω προς τουτο [τι εστι] ο λεγει [το μικρο] ουκ οιδα[μεν τι] λαλει Εγνω [ο ις οτι η] θελον [αυτον ε] ρωταν και [ειπεν] αυτοις περι [του] του ζητειτε
Historia Rękopis został znaleziony w 1847 roku w klasztorze na Pustyni Nitryjskiej i przywieziony do Londynu. Obecnie przechowywany w British Library.
Zobacz też Lista kodeksów majuskułowych Nowego Testamentu
Przypisy
Bibliografia Konstantin von Tischendorf, Monumenta sacra et profana II (Leipzig: 1857), s. 311–312. U. B. Schmid, D. C. Parker, W. J. Elliott, The Gospel according to St. John: The majuscules (Brill 2007), s. 59–60. [nowa rekonstrukcja tekstu]
Kategoria:Biblioteka Brytyjska 068 Kategoria:Manuskrypty biblijne z V wieku