Choroba Blounta (piszczel szpotawa, łac. morbus Blount) – choroba zaliczana do jałowych martwic kości lub do grupy dyschondroplazji. Polega na szpotawym ustawieniu piszczeli spowodowanym asymetrycznym wzrostem kłykciów części bliższej piszczeli.
Podział Wyróżnia się typ dziecięcy i typ młodzieńczy choroby.
Typ dziecięcy ujawnia się przed 10. rokiem życia, najczęściej między 1. a 5. rokiem życia; zazwyczaj jest obustronna. Postać młodzieńcza (późna) natomiast pojawia się po 10. roku życia, może dotyczyć jednej lub obu kończyn dolnych.
Patogeneza Patogeneza choroby Blounta pozostaje niejasna. Jedną z proponowanych teorii jest niewydolność naczyniowa w obrębie chrząstki nasadowej, prowadząca do zaburzeń wzrostu przyśrodkowej części bliższej piszczeli.
Objawy Głównym objawem jest postępująca szpotawość kolan i jej powikłania. Szpotawość kolan jest zazwyczaj uznawana za zjawisko fizjologiczne u dzieci do 2. roku życia, po czym ustawienie kończyn przechodzi w koślawość, osiągając swoje maksimum około 3. roku życia. U małych dzieci z nadwagą utrzymywanie się szpotawości kolan często stanowi pierwszy sygnał prowadzący do rozpoznania choroby.