Jego komedie wpisują się w kontekst reformy obyczajów rozpoczętej przez Olivaresa po wstąpieniu Filipa IV na tron.

Twórczość Komedie charakteru La verdad sospechosa (Podejrzana prawda, 1618-1621) – bohaterem utworu jest Garcia, nie pozbawiony uroku kłamca, który wskutek swych krętactw traci możliwość poślubienia ukochanej kobiety. Sądzi, że jego ukochana Jacinta jest w rzeczywistości Lukrecją. Zaleca się więc do Lukrecji, który przybrała imię Jacinty. W komedii tego typu zakochany wyplątuje się na ogół z sieci nieporozumień. Alarcón decyduje się jednak na inne rozwiązanie. Bohater będzie musiał poślubić kobietę, której nie kochał, skoro nie potrafił odróżnić prawdy serca od zewnętrznej rzeczywistości. Sztuka była inspiracją dla Corneille’a (Le Menteur) i Goldoniego (El mentiroso). Las paredes oyen (Ściany mają uszy, ok. 1628) – satyra na obmowę. Jej bohater don Mendo zostaje surowo ukarany za niestałość i plotki rozgłaszane o swych dwóch kochankach. Autor egzekwuje swe zasady moralne na głównym bohaterze z żelazną konsekwencją.