Czasy rządów Hitlera i II wojny światowej przetrwał w Stambule. Światopoglądowo był przeciwnikiem nazizmu. W 1949 wrócił do Niemiec i w 1953 objął stanowisko profesora na seminarium orientalnym Uniw. Goethego we Frankfurcie nad Menem. Po przejściu na emeryturę w 1956 wrócił do Stambułu, gdzie ponownie rozpoczął działalność naukową. Zajął się badaniami nad aramejskim dialektem Turoyo. W 1969, mając 77 lat, zakończył pracę zawodową i przyjechał do Niemiec, gdzie dwa lata później zmarł.
Publikacje Über die Bildersprache Nizami’s''', 1927. Al-Hasan Ibn Musa an-Naubahti. Die Sekten der Schia, 1931. Karagös. Türkische Schattenspiele, Stambuł 1941. Ahmad Ghazzali: Aphorismen über die Liebe, 1942. Philologika XIII. Arabische Handschriften in Anatolien und Istanbul, 1949. Asrar al-balagha, the mysteries of eloquence, 1954. Das Meer der Seele, 1955. Die Geheimnisse der Wortkunst (Asrar al-balagha) des 'Abdalqahir al-Curcani, 1959. Abu-Hamid Muhammad Ibn-Muhammad al- Gazzali: Das Elexir der Glückseligkeit, 1959. Abu l-Hasan ‘Ali Ibn Isma’il al-As’ari: Die dogmatischen Anhänger der Lehren des Islam, 1963. Turoyo, t.