dawniej nazwą tą określano cały masyw). Zbocza zachodnie, opadające ku Dolinie Sesterskiej, mocno rozczłonkowane kilkoma dużymi żlebami.
Masyw Heliasza zbudowany jest z grubych warstw wapieni i dolomitów płaszczowiny choczańskiej. Jego charakterystyczną cechą jest stosunkowo niewielka – w porównaniu z innymi szczytami tej grupy górskiej – ilość wychodzących na powierzchnię formacji skalnych. To względne ubóstwo powierzchniowych form krasowych kompensuje istnienie w rejonie kulminacji południowej studni krasowej, zwanej Studnią w Eliaszu (słow. Heliašska priepasť, priepasť v Eliáši). Jaskinia zbadana została przez speleologów z Dolnego Kubina, którzy osiągnęli w niej głębokość 55 m.
Wierzchołkowe plateau Heliasza jest całkowicie zalesione i nie przedstawia szczególnej atrakcji dla turystów. Zielono znakowany szlak turystyczny z Liptowskiej Anny przez Prawnacz na przełęcz Równe trawersuje je stokiem tuż poniżej wschodniej krawędzi.
Bibliografia Hochmuth Zdenko a kolektív: Chočské vrchy – Liptovská Mara. Turistický sprievodca ČSFR č. 42, wyd. Šport, slovenské telovýchovné vydavateľstvo, Bratislava 1990. Chočské vrchy. Vodná nádrž Liptovská Mara. Turistická mapa 1:50 000, wyd. VKÚ Harmanec, 1997, . Szczerba Tadeusz: Choczańskie Wierchy i okolica. Przewodnik turystyczny. Wydawnictwo Ryszard M. Remiszewski – RMR, Gliwice 2001, .
Kategoria:Szczyty Gór Choczańskich