W 1741 roku, w miejscu starej kapliczki wybudowano nową dużą kaplicę. Dzieła tego podjął się miejscowy nauczyciel August Jensch, przy czym znaczną pomoc okazała mu hrabina Maria Chorinski z domu Starhemberg-Herbestein, przydzielając potrzebny materiał budowlany. Miejscowa zaś ludność użyczyła rąk do pracy. W nowej kaplicy umieszczono w ołtarzu o cechach barokowo-rokokowych drewnianą rzeźbę Piety. Czczony zaś od kilku pokoleń obraz ustawiono w ołtarzu bocznym.
W 1844 roku dzięki staraniom nauczyciela Józefa Straussa, przebudowano kaplicę ponownie. W 1894 roku tym razem z inicjatywy opiekującej się przez wiele lat kaplicą rodziny Scholz-Gerlich dokonano następnej rozbudowy, ponadto wokół kościoła postawiono murowane stacje Drogi Krzyżowej oraz szereg małych kapliczek, przedstawiających tajemnice z życia Pana Jezusa i Matki Bożej. Dalszą rozbudowę kościoła na pocz. XX wieku prowadzili korfantowcy proboszczowie ks. Emil Hauptstock i ks. Walenty Wojciech – późniejszy sufragan wrocławski.