Woźnickiego, Szlachta starokrzyżacka na kresach inflanckich, [w:] „Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Opolskiego. Historia” nr 24, 1998, s. 9, błąd w druku: Perle(!). koło Dyneburga oraz Wyping w Rzeżyckiem nadane przez Zygmunta II Augusta. Na początku XVIII wieku (do 1714) posiadali krótko dobra Prezma, natomiast pod koniec tego wieku najbardziej majętny w historii rodu Borchów – kanclerz wielki koronny Jan Andrzej Borch był posiadaczem wielu królewszczyzn i starostw w księstwie inflanckim, m.in. Janowola, Landskorony, Posinia czy Annopola. Do końca XIX wieku pozostał w rodzie tylko majątek Prele oraz Janowol.
Przedstawiciele Bernd von der Borch – mistrz krajowy inflancki (1472-1483) – biskup rewelski (1477-1492) Jan Andrzej Borch – wojewoda inflancki (1765-1780), kanclerz wielki koronny (1780) Józef Henryk Borch – starosta lucyński (1764-1835), poseł na Sejm Czteroletni Michał Jan Borch – wojewoda bełski (1787–1791)
Przypisy
Bibliografia Manteuffel G., O starodawnej szlachcie krzyżacko-rycerskiej na kresach inflanckich, Lwów 1910 (wersja elektroniczna:), s. 13-15. Woźnicki D., Szlachta starokrzyżacka na kresach inflanckich, [w:] „Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Opolskiego. Historia” nr 24, 1998, , s. 9.
! Kategoria:Kurlandzka szlachta