Urządzenie LUT (niem. Lageunabhängiger Torpedo, dosł. „torpeda niezależna od pozycji”) – urządzenie stosowane w różnego typu torpedach niemieckich z okresu II wojny światowej, wyposażonych w system programowania kursu. Torpedy LUT dokonywały zwrotów według wcześniej zaprogramowanego schematu, który można było dostosować do kursu celu. Wprowadzone na wyposażenie w lutym 1944, zostały zaprojektowane i zbudowane zbyt późno aby odegrać jakąkolwiek rolę podczas bitwy o Atlantyk. Ze względu na charakterystyczny tor, torpedy LUT (jak i podobne do nich FAT) nazywa się czasem torpedami pętlowymi, manewrującymi lub zig-zag.
Główne założenia Torpedy manewrujące zaprojektowano by ułatwić trafienie w cel atakowany z dużej odległości (silna obrona konwojów spowodowała, że niemieccy kapitanowie w 1943 atakowali z dystansów przekraczających 3000 m). Jednym z głównych ograniczeń torped z pierwszym typem programatora schematu manewrowania była zależność od inklinacji celu – aby tor torpedy pokrywał się z torem konwoju, poza ustawieniami torpedy należało ustalić odpowiednio U-Boota. Programator LUT umożliwiał torpedzie wykonanie dodatkowej zmiany kursu, eliminując problem inklinacji, oraz dowolne ustawienie momentu, w którym torpeda rozpoczynała wykonywanie manewrów.