Swoje utwory podpisywał pseudonimami Hryhorij Hryhorijewycz, Hryhorij Sołodkowycz, bądź Hryhorij Cukornyk.
W latach dwudziestych był m.in. sekretarzem "Miszczanśkoho Bractwa" we Lwowie, prezesem rady nadzorczej Banku Przemysłowo Handlowego, a od 1927 zarządzał "Sojuzem Ukrainśkych Kupciw". W roku 1928 Hanulak został wybrany pierwszym ukraińskim radcą w Izbie Handlowo-Przemysłowej we Lwowie, natomiast w 1937 został członkiem Towarzystwa Ukraińskich Pisarzy i Dziennikarzy im. I. Franki we Lwowie.
Agresję ZSRR na Polskę z 17 września 1939 przyjął bardzo pozytywnie. Jako jeden z pierwszych przystąpił do pracy w Komitecie Pisarzy Radzieckich. Jego utwory w latach 1939–1941 drukowane były m.in. w "Literaturnej Gazietie", "Kriestance", "Komuniście", "Młodym Bolszewiku", "Komsomolcu Ukrainy", "Wilnej Ukrainie". Przekazał na rzecz Lwowskiej Biblioteki Narodowej archiwum Bohdana Ihora Antonycza (zmarłego w 1937), po 1939 skonfiskowane przez NKWD. W bibliotece pracował od 1940 do 1941.
15 września 1940 został przyjęty do Związku Pisarzy Radzieckich.