Często odczuwana jest kompensacyjna, zazwyczaj świadoma, potrzeba bycia kimś specjalnym.
Schizoidalny styl charakteru zbliżony jest do osobowości schizoidalnej lub osobowości schizotypowej jednakże nie jest on zaburzeniem osobowości, lecz jakościowo znacznie mniej poważnym zespołem wewnętrznych ograniczeń jednostki.
Osoby o schizoidalnej strukturze charakteru używają najczęściej prostych form obron utrwalonego fałszywego Ja (mechanizmów obronnych), takich jak: projekcja; zaprzeczenie; intelektualizacja lub spirytualizacja; amnezja lub wyparcie szczególnie wobec sytuacji konfliktowych lub zdarzeń z dzieciństwa; wycofanie.
Zdania skryptowe jakie "nosi w umyśle" i które charakteryzują życiową postawę, przyjmują postać patogenicznych przekonań, jak np.: Nie mam prawa istnieć Świat jest zły i tylko zło może mnie spotkać Coś ze mną nie tak, jestem nienormalny Gdybym wciąż się nie kontrolował to mógłbym oszaleć i skrzywdzić innych ludzi Zagrażam najbliższym, więc będę samotny Życie jest nieistotne, ważne są metafizyka i to co poza życiem doczesnym.