System rozgrywek Przeprowadzony system rozgrywek o tytuł indywidualnego szachowego mistrza świata na 1972 składał się z dwóch etapów (eliminacji – w celu wyłonienia pretendenta do tytułu MŚ i pojedynku finałowego). Eliminacje były trójstopniowe (turnieje strefowe, turniej międzystrefowy oraz trójstopniowe mecze kandydatów – ćwierćfinały, półfinały i finał). FIDE ustaliło następujące parytety szachistów w poszczególnych strefach, którzy awansowali do turnieju międzystrefowego: 1 strefa – Europa (3 szachistów) 2 strefa – Europa (3 szachistów) 3 strefa – Europa (3 szachistów) 4 strefa – ZSRR (4 szachistów) 5 strefa – Stany Zjednoczone (3 szachistów) 6 strefa – Kanada (1 szachista) 7 strefa – Ameryka Środkowa (1 szachista) 8 strefa – Ameryka Południowa (3 szachistów) 9 strefa – Azja Zachodnia (1 szachista) 10 strefa – Azja Południowo-Wschodnia (1 szachista) zwycięzca turnieju międzystrefowego w poprzednim cyklu rozgrywek 1966–1969 – Bent Larsen (Dania) Z turnieju międzystrefowego do meczów kandydatów awansowało 6 szachistów, finalista w poprzednim cyklu rozgrywek 1966–1969 – Tigran Petrosjan (ZSRR) i finalista meczów kandydatów w poprzednim cyklu rozgrywek 1966–1969 – Wiktor Korcznoj (ZSRR).