Dzieło Cristusa było jednym z pierwszych w północnym malarstwie niderlandzkim obrazów rodzajowych, ukazujących życie codzienne bogatych mieszkańców Brugii w XV wieku. Widać na nim wyraźne wpływy malarstwa mistrza Jana van Eycka, którego malarz był uczniem. Podobnie jak on, stosował ukryte znaczenia malowanych przedmiotów i scen. Przykładem stojące na stole wypukłe lustro, w którym odbija się scena niezwiązana z pracownią, lecz z placem targowym, położonym gdzieś poza pomieszczeniem. W odbiciu znajdują się postacie dwóch mężczyzn idących przez plac. Jeden z nich trzyma sokoła, co ma nawiązywać do lenistwa jako jednego z siedmiu grzechów głównych – a tym samym zapewne kontrastować z zawodową pracowitością złotnikaPatrick de Rynck, Jak czytać malarstwo, s. 63.. Podobny efekt zbliżenia przestrzeni widza do przestrzeni obrazu zastosowano na obrazie van Eycka Portret małżonków Arnolfinich.
Na półce za złotnikiem widoczne jest szklane naczynie przeznaczone do przechowywania hostii (na jego przeznaczenie wskazuje pelikan rozdzierający własną pierś). Jest to alegoria do odkupienia przez śmierć męczeńską Chrystusa.
Przypisy
Bibliografia Patrick de Rynck, Jak czytać malarstwo, wyd. „Universitas”, Kraków 2005 . S. Zuffi, Wielki słownik malarzy, wyd. HPS, 2006, .
Kategoria:Malarstwo rodzajowe Kategoria:Obrazy w Metropolitan Museum of Art Kategoria:Obrazy Petrusa Christusa Kategoria:Święty Eligiusz na obrazach