Ponieważ CONAKAT ściśle współpracowała z władzami belgijskimi, większość radykalnych działaczy ruchu niepodległościowego opuściła szeregi tej partii, dzięki czemu Tshombe mógł zostać jej przewodniczącym. Postanowił wykorzystać CONAKAT do secesji Katangi od Konga oraz utrzymania bardzo bliskich więzów gospodarczych z Belgią. W ten sposób doprowadził do ostrych konfliktów z kongijskim ruchem niepodległościowym na czele z Patrice'em Lumumbą.
W 1960 Belgia zwołała ostatecznie konferencję w sprawie niepodległości Konga, na której Tshombe zaprezentował plan nieścisłej konfederacji, która danym prowincjom zapewniała rozległą autonomię. Koncepcja mocno scentralizowanego państwa kongijskiego zyskała znacznie większą aprobatę. W tym samym roku Kongo stało się niepodległym państwem. W maju 1960 miały miejsce wybory, w których CONAKAT poniosło porażkę, zyskując spośród 137 miejsc w parlamencie Konga tylko 8. Inna sytuacja miała miejsce w zgromadzeniu prowincjonalnym Katangi, gdzie partia Tshombego zyskała zdecydowaną większość głosów. Dwa tygodnie po uzyskaniu niepodległości dla Konga miały miejsce bunty milicyjnych oddziałów. Tshombe i CONAKAT wykorzystali toAlex Axelrod, Charles Phillips Władcy, tyrani, dyktatorzy • Leksykon, Politeja, Warszawa 2000, s.