W kilku przypadkach zachowały się jednak tylko ich fragmenty, a właściwie na żadnej ze świątyń nie zachowały się w całości – zazwyczaj zniszczone są na północnych ścianach cerkwi, najbardziej narażonych na działanie warunków atmosferycznych wskutek wiejących z tego kierunku wiatrów.
Malowidła wewnętrzne cerkwi inspirowane są miniaturami z ksiąg średniowiecznych, co związane było m.in. z bujnym rozwojem iluminatorstwa w XV-wiecznej Mołdawii. Wewnętrzne ściany cerkwi są pokryte szeregiem obrazów, przedstawiających pojedyncze sceny. Inny jest schemat kompozycji na ścianach zewnętrznych – tutaj pojawiają się także monumentalne malowidła zajmujące dużo większe płaszczyzny, niekiedy całe elewacje, efekt artystyczny wzmaga jeszcze ich bardzo dobre (w przeciwieństwie do wnętrza) oświetlenie.
Kompozycja i styl malowideł są podobne we wszystkich cerkwiach, wszystkie wywodzą się z tego samego kanonu – w przypadku malowideł wewnętrznych, dojrzałego już w epoce Stefana Wielkiego, zaś w przypadku zewnętrznych (powstających po 1530), opracowanego w epoce Piotra Raresza (jego autorem mógł być metropolita Grigorie Roșca). Widać tu jednak pewną ewolucję. Od II połowy XV w.