Możliwe były połączenia terminali z komputerem centralnym w topologii gwiazdy (wiele terminali połączonych przez modemy z jednym centralnym komputerem), pierścienia (terminale, minikomputer i komputer centralny tworzą pierścień) lub hierarchicznej (komputer centralny połączony jest z minikomputerami, do których połączone są terminale).
W drugiej połowie lat 80. system rozproszony zaczął być rozumiany jako osobne, geograficznie rozproszone aplikacje współdziałające ze sobą. W tym czasie pod pojęciem systemu rozproszonego rozumiano także pojedynczą aplikację składającą się ze względnie samodzielnych i niezależnych programów współdziałających ze sobą. Dominowały wówczas następujące konfiguracje połączeń: komputery osobiste (PC) podłączone do komputera centralnego, hierarchiczne (komputery podłączone do komputerów pośredniczących, które były połączone z komputerem centralnym, przy czym komputery znajdujące się bliżej komputera centralnego miały większą moc obliczeniową) komputery różnej mocy obliczeniowej połączone siecią komputerową (połączenia typu równy, ang. peer), hybrydowe (hierarchiczne z konfiguracją typu peer).
Współczesne systemy rozproszone składają się z różnych komputerów połączonych siecią komputerową.
Cechy System rozproszony posiada następujące cechy: