Jeszcze przed skierowaniem Ła-9 do produkcji, Rada Ministrów ZSRR zleciła 18 października 1946 biuru Ławoczkina OKB-301 w Chimkach opracowanie bardziej uniwersalnego myśliwca o większym zasięgu, nadającego się do dalekiego eskortowania bombowców. W efekcie, w maju 1947 oblatano samolot „134”, oznaczony też Ła-9M (nie posiadający jeszcze powiększonych zbiorników paliwa), a w czerwcu 1947 oblatano drugi prototyp „134D” w docelowej konfiguracjiW.R. Kotielnikow i in., op.cit., s. 4-5. Konstrukcja pozostała podobna, do Ła-9; widoczną różnicą stało się przeniesienie chłodnicy oleju spod kadłuba (jak w Ła-7 i Ła-9) do dolnej części powiększonej osłony silnika, o eliptycznym przekroju, z wlotem w formie półksiężyca. Zwiększono zapas paliwa (z 825 do 1100 l) i oleju, ograniczając uzbrojenie do 3 działek 23 mm. Wobec zwiększonej o 571 kg masy, samolot otrzymał większe koła podwozia. W celu zwiększenia komfortu pilota w długotrwałych lotach, otrzymał on wygodniejszy fotel z podłokietnikami i pisuar. Próby państwowe samolotu zakończono 22 sierpnia 1947. Co prawda prototyp nie osiągnął zakładanej prędkości, a manewrowość z pełnym zapasem paliwa była słaba, lecz został ogólnie oceniony jako zadowalający i skierowany do produkcji pod oznaczeniem Ła-11. Przy mniejszej ilości paliwa, jego zachowanie w locie było podobne do Ła-9W.R.