W tym czasie na jego czele stał sztabskapitan Piacco, którego wkrótce zastąpił ppor. Aleksandr E. Brojakowski. Tam powrócili do walki. Oddział został wówczas przekształcony w Samodzielny Batalion Karpacko-Rosyjski pod dowództwem kpt. Uskowa. Wobec przygniatającej przewagi wojsk bolszewickich na statkach został przetransportowany na Krym do Kerczu. Stamtąd, po ciężkich walkach, powrócił do Taganroga, gdzie dowództwo objął płk Pisarienko.
W mieście 22 lipca 1919 r. został przeorganizowany w Słowiański Pułk Strzelecki, na czele którego stanął gen. mjr Paweł K. Wicentiew. Żołnierze zaprotestowali przeciwko nowej nazwie, ale bezskutecznie. Zajęcie przez wojska gen. Antona I. Denikina dużych połaci Ukrainy, a szczególnie zdobycie Płoskirowa dało nadzieję na „wyzwolenie” karpackich ziem. 9 sierpnia 2-tysięczny Pułk, uzupełniony ochotnikami, uzbrojeniem i wyposażeniem wojskowym, wyszedł z Taganroga. Podjęto przygotowania do jego powiększenia do wielkości brygady i zmiany nazwy na Karpacko-Rosyjski. Jednakże podczas walk z „machnowcami” 18 sierpnia pułk poniósł ogromne straty. Jego resztki zostały odrzucone za Dniepr, po czym ewakuowano je statkami na Krym. Tam zmarł na tyfus gen. P.K. Wicentiew.