Według źródeł rosyjskich z funkcji szefa sztabu w maju 1953 został przeniesiony na stanowisko starszego wojskowego doradcy dowódcy Marynarki Wojennej („faktycznie dowodząc marynarką wojenną”, ros. „фактически являясь команд. флотом”Вячеслав Михайлович Лурье, Адмиралы и генералы Военно-Морского Флота СССР 1946-1960, wydawca ООО «Кучково поле», Moskwa 2007, strona 94-95), na którym to stanowisku miał pozostawać do listopada 1954.
Według źródeł polskich 6 kwietnia 1955 wyjechał do ZSRR, według rosyjskich od stycznia do lipca 1955 był szefem Centralnego Laboratorium Marynarki Wojennej Nr 14. Następnie kierował Instytutem Marynarki Wojennej Nr 16 w Leningradzie (do sierpnia 1957) oraz Centralnym Instytutem Naukowo-Badawczym Broni Specjalnych i Obrony Marynarki Wojennej (do września 1959) i pełnił służbę na stanowisku pierwszego zastępcy szefa tegoż instytutu.
W marcu 1960 z powodu choroby został przeniesiony do rezerwy. Żonaty z Kławdią Iwanowną (ur. 1905), miał dwie córki, s. 231.
Po śmierci pochowany na Cmentarzu Serafimowskim.