2 marca 1950 Jan Rompski został magistrem etnografii na podstawie rozprawy Smętk kaszubski, której promotorem była prof. Bożena Stelmachowska. Krótko potem kierował wykopaliskami w Niemczy. Od października 1950 do czerwca 1951 na Pomorzu Gdańskim prowadził grupę regionalną Państwowego Instytutu Sztuki w ramach Akcji Zbierania Folkloru Muzycznego. 1 lipca 1951 rozpoczął pracę w Muzeum Pomorskim (od 1965 – Okręgowym) w Toruniu, a 1 stycznia 1952 został dyrektorem jego działu organizacyjno-administracyjnego. W 1952 zamieszkał w Toruniu, w okolicy uniwersytetu. Sekretarzował Towarzystwu Przyjaciół Muzeum, należał do Polskiego Towarzystwa Archeologicznego, Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego, Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego, Ligi Przyjaciół Żołnierza oraz Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. W latach 1953-54 pracował przy gromadzeniu materiałów do Polskiego Atlasu Etnograficznego. 28 lutego 1955 otrzymał Medal 10-lecia Polski Ludowej, a 22 lipca 1957 Srebrny Krzyż Zasługi. Przyjęto go też do Związku Literatów Polskich, a w 1964 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.