Przez następne 25 lat, aż do swojej śmierci, już nigdy nie opuścił tej góry.
Ponieważ podczas wojny koreańskiej przez górę Odae przechodzili północnokoreańscy szpiedzy, w styczniu 1951 r. armia południowokoreańska postanowiła z przyczyn taktycznych zniszczyć dwa klasztory: Sangwon i Wolchong. Nakazano natychmiast ewakuować się wszystkim mnichom. Hanam postanowił zostać sam. Ostatecznie klasztor został zajęty przez Koreańczyków z północy, ale nie niepokoili oni mistrza i mieli do niego wielki szacunek. Tym niemniej Hanam rozpoczął głodówkę i 22 marca 1951 r. zmarł w pozycji medytacyjnej.
Nauczanie Mistrz Hanam był często porównywany z mistrzem sŏn Mangongiem. Od czasów państwa Silli, góry Odae, Sŏrak i inne góry regionu Kangwŏn, nazywano "górami północnymi". Dlatego szkołę Hanama nazywano "szkołą północną". Mangong przebywał w klasztorze Jŭnghae w Yesan, na południu prow. Ch’ungch’ong. Jego szkoła nazywana była "południową".
Atmosfera w klasztorze Sangwon Hanama była spokojna, szczera i cicha. Mistrz opierał się w nauczaniu na sutrach buddyjskich i traktował je z wielkim szacunkiem.