Psychologia ego – rozwinięta m.in. przez Annę Freud i Heinza Hartmanna; bada mechanizmy obronne ego i jego zdolność do adaptacji. Psychologia relacji z obiektem – reprezentowana przez Melanie Klein, Margaret Mahler, Ottona Kernberga, Donalda Winnicotta i W. D. Fairbairna; podkreśla znaczenie wewnętrznych reprezentacji osób (obiektów) dla kształtowania się osobowości. Psychologia self – zapoczątkowana przez Heinza Kohuta, rozwijana przez Jamesa E. Gedo i Arnolda Goldberga; skupia się na rozwoju poczucia spójnej tożsamości i znaczeniu empatycznego otoczenia. Analiza charakteru oraz podejścia biodynamiczne – inspirowane pracami Wilhelma Reicha i Alexandra Lowena, kontynuowane m.in. przez Davida Shapiro i Michaela Horowitza; badają związek pomiędzy strukturą ciała, napięciem mięśniowym a procesami emocjonalnymi.
Zastosowania kliniczne Psychologia psychoanalityczno-rozwojowa znajduje zastosowanie w psychoterapii psychodynamicznej, szczególnie w pracy z pacjentami z zaburzeniami osobowości, traumą wczesnodziecięcą oraz problemami tożsamościowymi. Terapie oparte na tym nurcie są często długoterminowe i koncentrują się na rekonstrukcji wczesnych doświadczeń w relacji terapeutycznej.