Represje nie zdusiły ruchu oporu. Tuż po zgładzeniu działaczy powstały dwa nowe ośrodki. Lewicowy, złożony z byłych członków PPS, komunistów i bezpartyjnych, działał w obozie macierzystym Auschwitz. Należał do niego m.in. późniejszy premier PRL Józef CyrankiewiczEdward Hałoń: W cieniu Auschwitz: wspomnienia z konspiracji przyobozowej. Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu, 2003, s. 39, 67–69.. Drugi ośrodek powstał w Birkenau, gdzie funkcjonowało w 1943 kilka grup, kontaktujących się z podziemiem w KL Auschwitz. W szpitalu istniała komórka konspiracyjna Alfreda Fiderkiewicza. Należał do niej m.in. Tadeusz Borowski.
Żeński ruch oporu
Od lata 1943 istniała też podziemna organizacja kobieca w obozie w Brzezince, zorganizowały ją Wiktoria Klimaszewska i Zofia Bratro, które zwerbowały do współpracy: Antoninę Piątkowską, Stanisławę Rachwał i Helenę Hoffman. W 1943 roku organizacja kobieca liczyła kilkadziesiąt osób.
Międzynarodowe grupy oporu