Agostino S. Amore, "S. Valentino di Roma o di Terni?", Antonianum 41.(1966), str. 260–277. postać o tym imieniu pojawia się trzykrotnie: pierwszy – jako kapłan rzymski, ścięty w czasie prześladowań chrześcijan za panowania cesarza Klaudiusza II Gockiego; drugi – jako biskup Terni koło Rzymu, przy czym obaj pochowani zostali wzdłuż Via Flaminia na zewnątrz Rzymu, w różnych odległościach od miasta. Wobec braków materiałów źródłowych potwierdzających istnienie dwóch różnych Walentych uważa się, że jest to ta sama osoba; trzeci miał być świętym, który cierpiał tego samego dnia wraz z licznymi towarzyszami w rzymskiej prowincji Afryki, o których nic więcej nie wiadomo.
Kwestią nierozstrzygniętą pozostaje to, czy kult zawędrował z Rzymu do Terni, czy odwrotnie. thumb|150px|right|Św. Walenty, obraz Lucasa Cranacha Starszego (1502). thumb|Uzdrowienie epileptyka za przyczyną św. Walentego na obrazie Józefa Buchbindera Walenty z wykształcenia był lekarzem, z powołania duchownym. Żył w III wieku w Cesarstwie rzymskim za panowania Klaudiusza II Gockiego. Cesarz ten za namową swoich doradców zabronił młodym mężczyznom w wieku od 18 do 37 lat wchodzić w związki małżeńskie. Uważał on, że najlepszymi żołnierzami są legioniści niemający rodzin. Zakaz ten złamał biskup Walenty i błogosławił śluby młodych legionistów.